Una idda fortunata
de Ignaziu Lecca

Paret chi mancu bi siat, posta coment'est in un'adde chi est solu
meravizosa, posta a pees de unu cerchiu 'e montes chi dae sos montijos de Pauli Ara finzas
a su monte de sant'Alvara e pius in fundu su monte Arrubiu, arrivit a si tancare cun sos
montijos de su Sinzuru ,andende a sa Birdiera, Poggio dei Pini appenas chi la 'ides ti da
s'impressione de una idda fortunada.
Attesu, cantu bastat, dae sa tzittade, e dae sa suas periferias
isfruttadas dae zente chi no abbaidat a nudda e pessat solu a fagher dinari.
Poggio dei Pini no est unu troboju 'e domos, de cimentu e de
asfaltu. No est una lottizzazione chena mere, comente tantos riones de sa tzittade: est
invece unu logu chi sos homines hana ischidu muntennere fora dae onzi ossessione "Innoghe
sos motores no cantana finzas a istampare sas orijas: e no la finini mai".
Una idda "civile e a misura 'e homine, innoghe nos podimus pulire
dae cuddas tossinas chi die cun die nos avvelenana s'anima istende in tzittade. E si nd'at
bisonzu ca sa nostra est una generascione chi s'est perdida in s'abbolottu de sa metropoli".
Ai neit Marcello Serra, chi fit unu nostru sotziu: e cantu aiat rejone.
Appenas intramus, a destra pighende dae s'istrada statale 195 b'est sa
tanca chi unu tempus fit de Maria Saggiante. A tempus sou b'est istada s'iscola, sos
ufficios de sa Coperativa, sa cheija, unu bar e unu ristorante.
E est custu su primu puntu de riferimentude sa idda; unu logu inue est
possibile de si frimmare chena preocupazione inue si podet arrejonare e leare abbojos, e
inue a boltas si podet faghere festa.
Dae custu puntu frimmu incomintzat sa idda : domos, iscolas, buttegas, sa
cheija, ufficios, pischinas, campos pro jogare a tennis, sa palestra e, subra onzi cosa,
sa campagna chi est su 'antu de sa idda.
(tramunu de Giovanni Falconi)